Amerikan halkının saçma sapan partizanlığının ve medyanın dibine vurularak eleştirildiği, "çoçukluğunuza inelim bir" cümlesinin doğruluğunun sergilendiği, insanın iki temel güdüsü olan cinsellik ve şiddetin resminin çizildiği bir film.
Filmin fazlasıyla belgesel havasında olması, karikatürlerin ve farklı görüntülerin kullanılması benim için tek gereksiz kısmıydı.
Mallory'nin babasının tacizleri, annesinin tepkisizliği gibi irrite edici durumların komedi havasında verilmesi edebiyattaki "oxymoron" yöntemi gibiydi. İki zıt olayı aynı anda vererek insanları rahatsız etmek istenmiş ve başarmış.
Film boyunca ne Mickey'e ne de Mallory'e kızamıyorsunuz. Çünkü onları o ana taşıyan olaylar zinciri verilmiş ve kendinizce haklı çıkarıyorsunuz.
İki katilin nasıl kahraman haline dönüştüğü, bunu aslında medyanın yaptığı gözler önüne serilmiş. "Murder me Mickey" sloganı sürekli gözünüze takılıyor. Bazı sahneler siyah-beyaz verilmiş, en çok merak ettiğim bu oldu. Neden?
Arkadan saçma sapan görüntülerin geçmesi ikisinin zihinleriydi aslında. Mantarlı kafalarla gördükleri nesneler..
Revizyonist bir film, çünkü bu güne kadar inandığımız ne varsa - şiddet kötüdür, insan öldürmek kötüdür vs.- ters yüz etmiştir. İki katili kahramanlaştırmış ve onlara sempati duymamızı sağlamıştır. Film komedi ve romatizmle genel sinema kurallarına uydurulmuştur.
Okuduklarıma göre Tarantino'nun yazdığı filmle Oliver Stone'un çektiği fim aynı film değilmiş. Öyleyse bile Oliver Stone nasıl yolunu bulacağını iyi biliyormuş.
Filmin bıraktığı tat, "Requiem for a Dream", "Full Metal Jacket", " Bonnie and Clyde", " Godfather", "A clockwork Orange" ile neredeyse aynıydı.
** ilk kafe sahnesinde Mallory müzik kutusuna doğru yürürken masada gazete okuyan bir adamın yanından geçiyor, gazetede "666 Death" yazıyor. Bu da daha filmin başından ilerideki ölüm ve şeytanla ilgili sahneye foreshadowing yapıyor : )
sini beklemek ne kadar mümkün ki?
