90'larda ilkokula gidenler bilir, pazar günleri banyo ve Parliement sinema Kulübü günüdür. Tabi ben en son bu aktiviteyi ilkokulda bıraktım, sonrasında devam eden varsa bilemeyeceğim. Şimdi bıraktım deyince sanki ilkokuldan sonra hiç banyo yapmamışım gibi oldu ama yok öyle bir şey. Pazar günü banyo yapmayı bıraktım, ama eğitim hayatım ve banyo yapmam hala devam ediyor. Ama tabi banyo günü diye bir şey kalmadı hayatımda. Yıllar sonra yaş 26'ya geldi, ortaokul, lise, üniversite, formasyon hepsi bitti, ve banyo günü geri geldi. Pazar gelince, direk "banyo yapmalıyım, yarın okul var" psikolojisine giriyorum. O zamanlar ütülenmesi gereken önlük vardı, hala var. Tek fark o zaman ütüyü annem yapardı, şimdi ben yapmak zorundayım.
Off neyse daha iç açıcı konulardan bahsedelim. Bu hafta çok komik bişi oldu. Üniversite 1'de çok aşık olduğum bir eleman vardı. Öyle aşığım ki ama gözüm hiçbir şey görmüyor. 2 sene falan unutamamıştım bu çocugu. Neyse sonra yollarımız ayrıldı, ben onu unuttum falan. Geçen gün okuldayım, anasınıfımda dersim var, elimde Cheeky Monkey kuklası falan derse gidiyorum. Tam kapıyı açtım içeri giricem, eleman çıktı kapıdan. Bir an algılayamadım. Nasıl ya? dedim içimden. Selamlaşmadan geçtik, gittik. Eski sevgilinle karşılaşacağın yer bir anasınıfının kapısı olmamalı. Bunu söylediğim tüm arkadaşlarım " çocuğunu getirmiş olmasın" gibi geyikler yaptılar. Ama orada ne aradığı benim için hala bir sır. Çocugu görünce düşündüm ki zamanında bu çocuk benim için Tanrı gibiydi, ondan başka kimse yoktu sanki dünya'da, ama şimdi tek düşündüğüm bu salak için koskoca 2 senemi harcadım. Sanırım birini güzel yapan onun güzel olması değil, senin onu güzel görmen. Bütün eski sevgililer çirkin aslında ahaha.
Neyse, ben gidip ütümü yapayım. Yoksa bu iş daha da çekilmez bir hal alacak.
XoXo
Nuran The Iron Woman.
