Geçen yıl aynen şöyle, karamsar bir yazı yazmışım. 2010 benim için biraz sancılı geçti zaten, ama sen bu ruh hali ile girersen o yıldan pek bir şey beklememek lazım. Ama hayatım ağustos ayından itibaren bambaşka bir yönde ilerlemeye başladı. Yani ilk sekiz ayı tambi felaketken, sonrası rüya gibiydi. Kariyer anlamında yepyeni adımlarım oldu. Asla yapamam dediğim öğretmenliğe adım attım, hatta çok sevdim. Bana "ingilisce örtmenim" diyen nerdeyse 75 tane minik girdi hayatıma. Ne kadar canım sıkkın olsa da tüm sıkıntımı alıp götürdüler.
Ey Min-el Aşk dedim yine yola devam ederken... Bana " su perisi" diyen, her güne daha umutlu, daha mutlu, daha enerjik olarak başlamamı sağlayan biri oldu hayatımda. Canımın sıkılmasına bile fırsat vermeyen, karşıma geçip bazen 31 yaşında bir adam gibi konuştu, bazen de 18'lik bir genç gibi benimle dans etti. "Aşk" kelimesine bambaşka bir anlam kattı, ezberlerimi bozdurdu bana.
Onun dışında geçen yıl o karamsar yazıyı yazan kız gitti, yerine sadece hayattan keyif almak isteyen biri geldi. Hayata daha pozitif bakmaya başladı, bazen evrenden torpili olduğunu düşündü, ama sonra vazgeçti ve en güzel torpilleri kendine yaptı, geçti.
Onun dışındaki herşey zaten hep aynıydı, en sevdiğim arkadaşlarım, ailem.. Hep yanımdaydılar, hepte olmaya devam edecekler.
Hayatımda eksilenler, hayatıma eklenenlerle yepyeni bir yıl başlıyor. Tek öğrendiğim şeyse ne yaparsan yap kendine yapıyorsun. Başrol sana ait, sen ne oynamak istersen o sahneleniyor hayatında. Yardımcı oyuncular, gelip geçici konular sadece bir süre oturup kendini dinlemeni sağlıyor.
O zaman ;
Mutlu Nuran hepinize Mutlu Yıllar Diliyor, bu da yeni yıl hediyeniz :)
