Vardığımızda Epica ilk şarkısını bitirmişti. Simone sahnede ışıldıyordu resmen. Aynen böyle " saçlarını dağıtırsın, rüzgarlara bırakırsın" modunda takıldı tüm gece.
Bir Simone'a baktım, bir de festival ucubelerine. Dedim hey güzel Allahım neler yapıyorsun, kimine kelek, kimine çilek veriyorsun. Her festivalde olduğu gibi etraf ilginçlikler insanları ile doluydu. Dantelli etekliler, Kiss makyajlılar, 5 yıldır yıkanmamış saçtan oluşan doğal rastalılar... Adam ol deyip ağzına iki tane yapıştıracağın tipler... Ama bunlarsız festival kambersiz düğüne benzer. Canlarım benim.
Neyse Epica diyordum. Ev arkadaşımın tırt fotograf makinesiyle fotograf çekmeye çalıştım fakat muvaffak olamadım. Cry for the Moon, Solitary Ground, Black Infinity, Quetius... Bütün gece sahnede kalsalar sesim çıkmaz dinlerdim.
Ayrıca Yves bebeğim her zaman ki gibi bombastik, fantastikti. Tam 1 saat sahnede kalıp bir daha geri dönmemek üzere gittiler. Bir damla gözyaşı süzüldü gözümden.
Epica sahneden inerken, tişört, su, baget gibi şeyler fırlattı seyircilere. Bir ara Yves'i falan atarlar diye bir önlere doğru atıldım ama nafile. Napayım tişörtü, atsanıza bir uzun saçlı.
Sonra çıkan grup gençlik yıllarımın grubuydu. İlk onların albümünü almıştım. Ortaokul 1 mi desem, hazırlık mı desem. Pentagram... İlk defa sahnede izledim, ama bir kere daha helal olsun dedim adamlara. Give me Somethin to Kill the Pain, Anatolia, Dark is the sunlight... Beni "metal müziğe giriş" günlerime götürdüler.Organizasyona gelince, çadır alanı engebeli bir alandı, 45 derece açıyla uyumaya çalışan insanlar vardı. Yemek kısmı çok dağınık ve pisti. Foça bildiğiniz Ekim-Kasım'ı yaşıyor, bu ne soğuk. Rüzgarın hızı hız problemlerine konu olacak cinstendi.
Hayatımda ilk defa arabada yattım, 4 saat uyuyup işe geldim. Bugün çıkışta geri gideceğim, tüm haftasonu oradayım. Eğer pazartesi benden haber alamazsanız bilin ki bademciklerim birer birey haline gelmiş, ateşim başıma vurmuştur.
Ama herşeye rağmen:
Epica rulz.
Bu da benden size hediye.
